"Biljetten van 200 of 500 euro kunnen wij niet accepteren", lees ik op een gehavende sticker terwijl ik met mijn pinpas in de hand wacht op mijn beurt aan de kassa. Voor mij is de mededeling van weinig belang. Als er bij ons thuis een collectant aanbelt moet ik in alle hoeken een gaten op zoek naar contant geld, dus biljetten van die omvang heb ik eigenlijk nooit. Toch weet de boodschap alle barrières en selectie mechanismen te passeren en een plaatsje in mijn bewustzijn op te eisen.
Het is een merkwaardige boodschap. Waarom zou het niet kunnen? Gewoon het biljet aanpakken en de juiste hoeveelheid wisselgeld teruggeven. Het lijkt mij geen probleem voor een geroutineerde medewerker van een winkel. Het gaat natuurlijk niet om 'kunnen', maar om 'mogen', en 'willen'. De dame achter de kassa mag de biljetten niet aannemen van haar baas en ergens heeft een baas besloten dat hij het niet wil.
Waarom zegt men niet wat er wordt bedoeld? Mogen en willen zouden tot hinderlijke discussies kunnen leiden tussen klanten en medewerkers. "Waarom mag ik niet met een biljet van 200 euro betalen?" "Van wie mag dat niet?" "Wat een onzinnige regel. Ik betaal toch met een wettig betaalmiddel." "Mag ik dan je baas even spreken?" Dat is allemaal niet handig tijdens het spitsuur in de winkel. De mededeling dat het niet kan maakt alle tegenwerpingen bij voorbaat zinloos.
Nu lijkt het mij het risico op dit soort discussies niet groot. Wij zijn vrijwel allemaal al lang aan de PIN. De sticker is wel een illustratie van een veel voorkomend verschijnsel. Als iemand een mededeling moet doen, waarvan hij vermoedt dat die door anderen als onprettig wordt ervaren, dan wordt die vaak geformuleerd als onvermogen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen